Πρόλογος

Έχεις περάσει δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα; Μέσα στην Αθήνα. Ζούμε περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι εδώ, όμως εκείνοι που γνωρίζουν την πόλη αυτή την περίοδο, τις ημέρες πριν και μετά, είναι λιγότεροι και από τους μόνιμους κατοίκους σε αυτές τις στάσεις που σταματάει το τρένο από Αθήνα πρίν φτάσει Θεσσαλονίκη. Πάντα σκεφτόμουν να κατεβώ σε μια από αυτές τις στάσεις. Να δω με τα μάτια μου ότι πράγματι υπάρχει κάτι εκεί και δεν είναι απλά μια πινακίδα.

Πίσω όμως στην Αθήνα. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων που συναντάς αυτή τη σύντομη μα τόσο σημαντική περίοδο. Η πρώτη είναι οι εργαζόμενοι που έχουν ήδη ξεμείνει από ρεπό [ή κρατούν ρεπό] ή δε μπορούν να φύγουν λόγω απαιτήσεων δουλειάς. Η δεύτερη είναι άνθρωποι που δεν έχουν κάπου να πάνε είτε λόγω έλλειψης φίλων είτε λόγω έλλειψης χρημάτων. Παραδόξως εγώ ήμουν εδώ γιατί φαινομενικά ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Στην πραγματικότητα όμως, δούλευα γιατί ανήκω στη δεύτερη.

Ο πρόλογος αυτός όμως ίσως έχει διαμορφώσει ένα παραπλανητικό τόνο για την Αθήνα του δεκαπενταύγουστου, η οποία είναι η πιο γοητευτική της στιγμή. Σκέψου το θέατρο όταν πρέπει να αλλάξει το σκηνικό και τα φώτα πέφτουν ώστε να μη χαλάσει η ψευδαίσθηση του θεατή κατά τη διάρκεια που φεύγουν και έρχονται έπιπλα και ηθοποιοί. Περπατώντας, λοιπόν, στους δρόμους των συνοικιών του κέντρου, βλέπει κανείς ακριβώς αυτό υπο το φως της ημέρας. Τα μαγαζιά ανακαινίζονται, βάφονται, καθαρίζουν εντός ολίγων αστραπιαίων ημερών και παρουσίας ελαχίστων μαρτύρων. Νιώθει κανείς ότι είναι μέρος μιας παράστασης, με τη μόνη διαφορά ότι το σκηνικό πριν και μετά μένει το ίδιο.

Οι μέρες αυτές, αν και λίγες, πέρασαν για μένα σα μια μικρή ζωή. Η ζέστη και η ασυνήθιστη για αυτή την πόλη ησυχία έπαιξαν σίγουρα ρόλο σε αυτό. Όμως αυτά που είπα, αυτά που άκουσα, αυτά που ένιωσα και είδα’ αυτά είναι που την καθιστούν μια μικρή ζωή. Λέμε ότι κάποιος ζει όταν έχει να πει ιστορίες και όταν συμμετέχει σε καταστάσεις και σε σχέσεις, γιατί η συμμετοχή μας σε αυτά αποδεικνύει την ύπαρξή μας. Γι’ αυτό οι ιστορίες μας είναι πάντα σε σχέση με κάποιον άλλο ή κάτι άλλο. Πιστεύω ότι οι μέρες αυτές, αν όχι όλες τότε σίγουρα οι περισσότερεες, ικανοποιούν τον παραπάνω ορισμό. Έζησα έτσι μια ιστορία, σαν ένα εμβόλιμο διήγημα σε ένα μυθιστόρημα, το οποίο παρεκκλίνει από την κύρια υπόθεση, προσθέτει ωστόσο διακριτικά στο μωσαϊκό των χαρακτήρων και του πλαισίου αυτού.